Posts tonen met het label boos. Alle posts tonen
Posts tonen met het label boos. Alle posts tonen

donderdag 18 juni 2015

Mijn kind liegt

Mijn zoon is 8. Hij liegt geregeld. Het is een groeiende zorg. Een aangeleerd gedrag waar wij nog geen vat op hebben gekregen. Reden dus om ons er meer in te verdiepen. In een volgende blog zal ik schrijven over hoe we dit hebben toegepast.


Vragen om jezelf te stellen

  1. Liegen levert je kind wat op. Probeer te achterhalen wat het hem oplevert. Kan die behoefte op een andere manier ingevuld worden?
  2. Evalueer je opvoeding. Evalueer je relatie met en de manier waarop je met je kind omgaat. Welke invloed heeft dat mogelijk op het gedrag van je kind?

Redenen om te liegen: het levert het kind iets op, zoals

  • status, sociaal aanzien, je mooier en groter voordoen dan je bent
  • aandacht, dat er naar je geluisterd wordt
  • straf ontlopen
  • gemakzucht, geen zin in gedoe, vergeten zijn hoe een en ander precies is verlopen
  • iets hebben dat hij anders niet had gehad
  • iets doen wat hij anders niet had mogen doen
  • iets niet doen wat hij anders wel had moeten doen
  • vriendschap, loyaliteit, erbij horen

Andere redenen om te liegen: 
  • onverschilligheid
  • schaamte
  • zichzelf of een ander willen beschermen
  • een geheim moeten bewaren
  • aan verwachtingen moeten voldoen
  • als coping-mechanisme: een manier om om te gaan met een bepaalde situatie, met de eigen gevoelens of die van een ander

Wat je kunt doen om de kans op liegen te minimaliseren:
  • Blijf kalm!! Als je kind een grens overschrijd, beheers je eigen woede. Neem desnoods zelf een time-out zodat je emotioneel tot rust kunt komen en na kunt denken over wat je wilt zeggen en hoe je wilt reageren. 
  • Begin met 'Ik ga je iets vragen. Ik wil dat je belooft dat je eerlijk antwoord geeft.' Zo verhoog je de kans dat je een eerlijk antwoord krijgt. 
  • Zeg 'Het maakt mij erg blij als je eerlijk tegen mij bent. Dan ben ik trots op je. Iedereen maakt wel eens een verkeerde beslissing of doet iets fout. Er is moed voor nodig om dan eerlijk te zijn. En als je die moed laat zien maakt dat mij blij.'
    Elk kind zoekt de waardering van zijn ouder(s) - als je alleen belooft dat je kind geen straf krijgt als het eerlijk is, loopt je kind nog steeds het risico dat je teleurgesteld bent als hij eerlijk is. 
  • Geef zelf het goede voorbeeld. Denk aan verantwoordelijkheid nemen voor je eigen daden. Maar ook aan 'leugentjes om bestwil' en beloftes die je maakt, maar misschien niet na kunt komen.
  • Lok het liegen niet uit. Weet je dat je kind iets gedaan heeft, constateer dit dan in plaats van je kind ernaar te vragen. Dus 'Je mag je broer niet slaan. Gebruik je woorden', in plaats van 'Heb jij je broer geslagen?'
  • Evalueer je eigen patroon van straffen - straf je veel of snel? Dat werkt liegen in de hand. 
  • Laat zoveel mogelijk weten en ervaren dat je van je kind houdt.
  • Stel open vragen (wie, wat, waar, hoe, wanneer). Geef je kind de gelegenheid zijn verhaal te doen. Achterhaal de behoefte.
  • Benoem de gevoelens van je kind en accepteer deze. Gevoelens zijn wat ze zijn, ook al vind je het zelf onterecht, overdreven of kinderachtig etc. Help je kind door die emoties heen door er te zijn, ze te benoemen, er samen doorheen te ademen tot de rust is wedergekeerd, door te luisteren en eventueel erover te praten.
  • Geef duidelijke grenzen aan. Als een grens wordt overschreden hoef je niet boos te worden. Laat je kind leren van de consequenties. Wees empathisch: leren door ervaring is effectief, maar niet leuk.
  • Betrek je kind bij het oplossen van het incident van de leugen. Hoe kunnen ze het weer goed maken? Ondersteun ze, geef een compliment als het lukt. 




Wat de kans op liegen juist vergroot:

  • Straf geven. De boodschap van straf is 'zorg de volgende keer dat je niet gepakt wordt'. 
  • Heel boos of emotioneel reageren als je kind een grens overschrijd.
  • Verbaal allerlei verwijten maken, je kind kwetsen als het een grens overschrijd.
  • Publiekelijk je kind terechtwijzen waardoor het zich vernederd voelt.
  • Te controlerend zijn, te bepalend, te weinig beslissings-/ bewegings-/ ervaringsvrijheid bieden zodat het kind er stiekem naar op zoek gaat.
  • Angst dat je niet meer van je kind houdt als het zich niet gedraagt zoals je wenst. 
  • Een laag gevoel van eigenwaarde, het gevoel dat je toch niet deugt dus wat maakt het uit.
  • Als je zelf ook liegt - hoe goed bedoeld ook.
  • Als een kind emotioneel in de knoop komt omdat het de vertrouwen in een van de ouders verliest.
  • Als je het liegen uitlokt door te vragen naar iets wat je al zeker weet. Constateer liever wat je weet en begrens het gedrag. 'Wat jammer dat je dat hebt stuk gemaakt. Wat nu?' in plaats van 'Heb jij dit stuk gemaakt?' 
  • Als je de leugen tegenspreekt. Hoe vaker een kind een leugen hardop herhaalt, hoe meer hij die leugen zelf zal gaan geloven. Elke mondelinge herhaling versterkt de leugen. Beter dus om de leugen te negeren en je te richten op de waarheid. Dus niet 'Je weet dat je je tanden niet gepoetst hebt', maar 'Ga je zelf je tandenpoetsen of heb je wat hulp van mij nodig?'

Onthoud:
Kinderen hebben onze liefde het meest nodig wanneer ze die het minst verdienen!



Bronnen:

Hoe ga jij om met liegen? 

maandag 16 september 2013

Boosheid - een verterend vuur

Ik ben boos.
Ik ben enorm gekwetst. Diep gekwetst. Ik voel mij verraden, aan de kant gezet, niet gewaardeerd.

Foto source
Ik heb moeite om die boosheid los te laten. Oftewel, te vergeven.

De boosheid begint bij het incident. Bij de persoon die mij enorm, tot in mijn ziel, gekwetst heeft. Die een mes in mijn rug gestoken heeft. 
De tijd verstrijkt en de boosheid groeit en waaiert uit. 
Eerst naar het team waar men, door stil te zwijgen, het laat gebeuren. Ik voel mij ook door hen verraden en in de steek gelaten.
Terwijl de klok doortikt laait het vuur door, wordt steeds groter, steeds verwoestener. Het grijpt nu in de relaties met andere gemeenteleden. Omdat zij deel uitmaken van dezelfde gemeente. Guilty by association. Medeplichtig. Het verteert iedere mogelijkheid tot normaal contact. Bij elke interactie brand het op de achtergrond en steeds meer op de voorgrond.
Mijn muren zijn gebouwd. In contact met anderen gedraag ik mij stekelig als een stekelvarken. Afstandelijk en afwerend. Anderen weten niet waarom noch hoe ze zich moeten opstellen. Ik schep afstand door mijn gedrag en verwijt hen vervolgens dat ze afstand nemen zonder de moeite te nemen om zich af te vragen of er misschien een reden is voor mijn veranderd gedrag. Ik verwijt hen hun stilte en gebrek aan betrokkenheid. Als ze echt om mij gaven zouden ze meer moeite doen, denk ik dan. En zo ben ik teleurgesteld in hun passiviteit. Boos.

Don't you DARE touch me!
Foto source
En mijn passiviteit? Ik zou toch zeker niet de eerste stap hoeven zetten? Zij hebben mij onterecht behandeld, niet andersom! 
Ik verwijt de boosdoener zijn gebrek aan initiatief om een gesprek aan te gaan. Lekker makkelijk... Hij ontloopt mij (het probleem) liever. Lafaard.
Ik wil niet inzien dat ik mij zelf ook als een lafaard gedraag doordat ik niet met hem ga praten. Ik zit met dit probleem en ik ben bij machte er iets aan te doen, maar ik doe het niet omdat ik principieel vind dat hij de eerste stap moet zetten. Realiseer ik mij eigenlijk wel dat ik hem - de vijand - hierdoor de touwtjes van mijn leven in handen geef? Dat ik hem de sleutel geef voor mijn geluk?
Stiekem ben ik bang. Bang om de confrontatie opnieuw aan te gaan. Bang om opnieuw gekwetst te worden. Bang voor de manier waarop ik misschien reageer: onbeheerst boos of, erger, kwetsbaar en in tranen. Nee, dat gun ik hem niet. Ik gaf je een blik op mijn hart, mijn ziel en je hebt dat vertrapt. Waarom zou ik je de gelegenheid geven om dat nog eens te doen? 
Dus ik ben ook een lafaard.
Foto source

Woede vereenzaamt. Eerst luisteren mensen nog wel, maar na een tijdje willen ze het niet meer horen. Laat het gaan, het is voorbij en je veranderd er toch niets aan. 
Woede vereenzaamt ook omdat de groep mensen waarop ik boos ben steeds groter wordt. 
Het veterend vuur grijpt in het wilde weg om zich heen. Het slaat om zich heen en raakt steeds meer mensen.
Kleine verschillen die ik normaal over mij heen liet gaan, voelen groter. Alsof ik alles nu onder een vergrootglas zie - een vergrootglas die vooral de verschillen, problemen en onverenigbare zaken uitlicht.

En omdat ik dat ene niet kan vergeven lijkt het wel alsof ik ook die andere zaken niet meer kan vergeven. 
Van Boosheid geobstipeerd.
Alle 'overtredingen' stapelen zich op achter dit ene incident. Ze kunnen niet weg tenzij ik het kan loslaten.
Ook de liefde lijkt hierachter te stagneren. De donker groeit, het licht moet wijken.

Het houdt mij voortdurend bezig. In mijn gedachten, in mijn gevoel. Ik proef de bitterheid keer op keer. Het vergalt al het andere in mijn leven. Als een doorn in mijn vinger die ik telkens weer tegenkom als ik ergens anders mee bezig ben. 
Mijn boosheid houdt mij gevangen. Het is een last dat ik mee sleep en die mij in alles belemmerd.

Zou dit de reden zijn dat God ons niet aanmoedigt te vergeven, maar ons verplicht om te vergeven? 
'Vergeef, dan zal je vergeven worden.' 
(Lucas 6:36)

'Verdraag elkaar en vergeef elkaar als iemand een ander iets te verwijten heeft; zoals de Heer u vergeven heeft, moet u elkaar vergeven.' 
(Kolossenzen 3:13)
De laatste weken lees ik Deuteronomium. Wet na wet na wet en na elke uiteenzetting steeds opnieuw herhaalt God (vrij vertaald) 'zodat jullie gelukkig zullen zijn en alle goedheid zullen ervaren die ik voor jullie in gedachten heb'. God weet dat ik - als ik niet vergeef - niet alleen ongelukkig wordt, maar dat het ook tussen Hem en mij zal gaan instaan. 
God weet dat het oneindig veel beter is voor mij als ik vergeef en daarom gebied Hij mij te vergeven. Hij weet dat vergeven de weg opent om Zijn Liefde en Vergeving te kunnen ontvangen en ervaren. Zolang ik vasthoud aan mijn boosheid is de weg (deels) versperd. 

Mijn gevoel schreeuwt verraad, venijn, gekwetstheid, boosheid. Maar gelukkig heb ik ook nog een verstand. Vergeven begint daar - met de keuze om te vergeven. En dan, dan begint een lang proces naar loslaten en bij God laten en het niet meer opnemen, van verlost worden van de last, naar herstel en genezing.

Boosheid is een verterend vuur, maar vergeving is als regen na een periode van droogte. Ineens is er weer leven en groei mogelijk.

Foto source
Ik ben boos, maar ik kies vergeving. Met de hulp van God is alles mogelijk - dat is mijn hoop, dat is mijn vertrouwen. Het is omdat ik zo ontzettend verlang naar God's Liefde, die in mijn leven te ervaren, dat ik bereid ben te kiezen voor vergeving. Elke dag weer.