Een groot verlangen naar afhankelijkheid van God

Hoe moeilijker het leven, hoe makkelijker het is om te leven in afhankelijkheid van God. Je moet wel. De omstandigheden van het leven zijn een gigantische stimulans en werpen je steeds opnieuw aan de voeten van God. Het is daar dat je keer op keer rust vindt, en kracht, en nieuwe moed. Het is daar dat je ten diepste Gods liefde ervaart, Zijn arm om je schouders, Zijn kracht die je draagt. Als je aan het einde van je eigen krachten komt, dan heb je de kans om God te ontmoeten met een intimiteit, een closeness die je onder normale omstandigheden niet kunt evenaren. 

Keer op keer hoor ik deze verhalen van zendingsmedewerkers. En zelf heb ik het ook zo ervaren, jaren geleden. Steeds opnieuw lees ik de verhalen over mensen in de vervolgde kerk. Over mensen in de oorlog. Over mensen in onvoorstelbare omstandigheden. Mensen die steeds aan het einde van hun eigen krachten komen, en daar God ontmoeten.

Mijn leven is op het moment van dit schrijven zo ontzettend makkelijk in vergelijking, zo comfortabel, zo onbezorgd.

Wie opziet naar God, kijkt neer op zijn problemen.

Vanochtend stond ik voor de spiegel en dacht ik na over de moeilijkheden in mijn leven, de brokken die ik in mijn maag rond draag, de zorgen die mij niet loslaten. Hoe langer ik naar mijn moeilijkheden keek, hoe groter en zorgelijker ze leken. Hoe moest ik die toch het hoofd bieden?
Een uur later zit ik op de bank en lees ik een nieuwsbrief van vrienden die als zendeling in Engeland werkzaam zijn. Over de kolossale problemen en zorgen waar ze soms voor staan en over Gods wonderlijke en creatieve oplossingen telkens weer. Het is zo moeilijk, maar ook zo vruchtbaar.
Ineens zie ik mijn eigen leven in een ander perspectief. Als God zulke grote problemen aan kan, als God mensen kan helpen, steunen en gebruiken door werkelijk onvoorstelbaar lijden en moeilijke omstandigheden... zal Hij dan niet ook voor mij en de mijne zorgen?

Ik voel mijn hart open gaan in een ongelooflijk verlangen naar God, naar Zijn nabijheid, Zijn kracht, Zijn aanwezigheid in mijn leven. Ik wil ook zo dicht bij Hem zijn.

Maar hoe, hoe kom ik daar? Of is God alleen intiem met mensen die het onmogelijke moeten verdragen? Nee! God is er voor ons allemaal. En het geheim is: afhankelijkheid.
Hoe meer ik leef in afhankelijkheid van God, hoe dichterbij God ik ben.

Afhankelijkheid van God leer je alleen door veel voor Zijn aangezicht te zijn. 

(Henk Binnendijk)

Is het werkelijk zo simpel? Niet de moeilijkheden van mijn leven of mijn eigen tekortkomingen, maar de mate waarin ik tijd voor Gods aangezicht leef, ben, kom, is bepalend voor de intimiteit van mijn relatie met Hem.

God heeft het weer even in perspectief gebracht. Hij zegt tegen mij: Kom bij mij en ik zal je rust geven.

Kom bij mij. 

God spreekt - maar ik wil het niet horen

God wil mij iets duidelijk maken. En ik wil er niet aan.

Ik wil niet want ik heb het al zo vaak geprobeerd en ben ook zo vaak weer terug gevallen. Ik heb ergens eigenlijk de moed opgegeven. Maar God lijkt mij niet aan mijn lot over te willen laten. Althans, nog niet. Elke dag spreekt Hij mij erop aan. En de boodschap die ik steeds hoor is duidelijk: Als je wilt leven moet je dit veranderen. Als je dat niet doet, zul je sterven.

Foto credit

Dat is best een heftige boodschap. Lijkt mij duidelijke zaak toch? Als het een kwestie is van leven of dood dan kies je toch voor leven? Ik bedoel, dat is toch zo voor de hand liggend dat het niet eens noemenswaardig is? Maar is dat wel zo? Want ik bemerk bij mezelf toch de weerstand. De gebaande bekende weg is zoveel makkelijker dan de strijd (weer) aangaan. Die strijd - daar zie ik zo ongelooflijk tegen op! En de angst om (opnieuw) te falen...
Duizend excuses heb ik, duizend redenen waarom dit niet de juiste tijd is, waarom God nog even moet wachten. Maar nu dit al weken doorgaat en de boodschappen van God steeds heftiger lijken te worden bekruipt mij toch langzamerhand een gevoel van angst. Want ik wil helemaal niet sterven. Dat is gewoon rebellie en gemakzucht die daar net sprak. Ik wil leven - en niet alleen leven, maar leven in de tegenwoordigheid van God.
God laat mij zien dat dit als een muur tussen ons in staat.

Hoe spreekt God mij aan? Een aantal voorbeelden:

Terwijl ik mij als kringleider bezin op de bijbelstudie lees ik:
1 Korintiërs 9:27 "Ik hard mezelf en oefen me in zelfbeheersing, want ik wil niet aan anderen de spelregels opleggen om uiteindelijk zelf te worden gediskwalificeerd."

In mijn stille tijd lees ik:
Deuteronomium 29: 18-19 "Mocht zo iemand bij het horen van de vervloekingen menen: Als ik mijn eigen koppige hart volg zal het me evengoed voor de wind gaan, en zichzelf daarmee geruststellen, dan zet hij alles wat hij is en heeft op het spel. Want de HEER zal het hem niet willen vergeven; de HEER zal zijn gekrenkte liefde wreken en al zijn woede tegen hem laten losbarsten. (...)"

En de volgende dag: 
Deuteronomium 30 11 "De geboden die ik u vandaag heb gegeven, zijn niet te zwaar voor u en liggen niet buiten uw bereik."

Deuteronomium 30:19 en 20 "Ik roep vandaag hemel en aarde als getuigen op: u staat voor de keuze tussen leven en dood, tussen zegen en vloek. Kies voor het leven, voor uw eigen toekomst en die van uw nakomelingen, door de HEER, uw God, lief te hebben, hem te gehoorzamen en hem toegedaan te blijven. Dan zult u lang blijven wonen in het land dat hij uw voorouders Abraham, Isaak en Jakob onder ede heeft beloofd."

Op Groot Nieuws Radio komt net een programma waarin dit onderwerp uitgebreid besproken wordt. Steen goede argumenten worden gegeven om van levenspatroon te veranderen.

Later die week in een heel ander radio programma hoor ik "Verslaafden willen altijd eerst orde op zaken stellen... en dan pas hulp gaan inroepen. Maar de waarheid is: ze krijgen de zaken niet op orde. Steeds opnieuw vervallen ze weer in het oude gedrag. Ze hebben die hulp juist nodig om eruit te komen. Maar daar is zo ontzettend veel moed voor nodig. Om toe te geven dat je een probleem hebt. En dat je het niet op orde krijgt."
Woorden die mij niet meer loslaten. Want het is een feit dat ook ik de zaken liever eerst op orde krijg voordat ik hulp inroep of überhaupt 'met de billen bloot' ga. En ik hoor God mij hierop wijzen en daarmee zeggen: Ik wil dat je niet langer wacht. Ik wil dat je hulp inroept.

Bevestiging
Net als Gideon geef ik met tegenzin toe aan Gods wil. En net als Gideon verlang ik bevestiging. Niet 1x, maar 2x of zelfs 3x! Tastbaar, onweerlegbaar. Niet omdat God niet duidelijk is, maar omdat ik in gevecht ben met mezelf. Een deel van mij wil niet horen wat Hij zegt. Dat deel wil het hoofd in het zand steken, de oren en ogen sluiten. Want ik weet dat het juiste doen niet eenvoudig zal zijn.

De kracht van gebed - Gelijkenis van het vuile tapijt

Stel dat je een heel vies tapijt hebt. In je kast staat een tapijtreiniger waarvan je weet dat deze heel effectief werkt. Maar je gebruikt hem niet. Teveel moeite. Te weinig tijd.
In plaats daarvan negeer je de vuil. Je zet er meubels op zodat je het niet ziet. Je houdt je bezig zodat je afgeleid bent en er niet aan denken hoeft. Je bent zeer betrokken bij allerlei vrijwilligerswerk zodat je het ook echt te druk hebt - dat ziet toch iedereen?
Soms, als je er echt niet omheen kunt, dan pak je een nat doekje en probeer je half hartig te boenen. Of je pakt nog wat vaker de stofzuiger. Maar liever sluit je de ogen, zucht je eens hard en stort je dan weer op het leven... dat tapijt, dat is toch te ver heen. Daar wil je niet aan beginnen - veel te grote klus.
Je maakt jezelf wijs dat zelfs die krachtige effectieve tapijtreiniger die meer dan eens de klus al geklaard heeft, nu toch echt ontoereikend zal blijken. En waarom zou je eraan beginnen als je toch teleurgesteld wordt? Verspilde moeite.

Foto credit

Wie dit zo leest verklaart zichzelf toch voor gek?

2-wekelijks op kring beginnen we met een rondje hoe wij God hebben ervaren in ons dagelijks leven. Daarna danken en prijzen we God.
Afgelopen kring avond leek het wel van te voren afgesproken... iedereen had het over gebed en hoe God hun gebeden verhoord had.

Nu is bidden niet echt iets waar ik goed in ben. Tot mijn grote schaamte. Ik maak excuses: teveel moeite, te weinig tijd, te druk, teveel aan mijn hoofd, kan mij niet concentreren, zou het echt werken?
Maar gebed is als de tapijtreiniger in de kast. Het is er. Het werkt. Het is krachtig en effectief. En wie bidt maakt - soms over tijd - een wereld van verschil.

Afgelopen week werd ik daar weer aan herinnerd. Mijn zoontje was over de kerstvakantie erg ziek. En hij bleef lang ziek (wat ongewoon is in ons gezin). Toen hij op een zondag 40+ graden koorts had, al 3 dagen geen plasluier, overgeven en diaree werd het mij teveel. Ik maakte mij echt zorgen en hoewel ik natuurlijk wel gebeden had, voelde ik de noodzaak anderen te betrekken. Dus belde ik mijn ouders. Want zij zijn echte gebedskrijgers (prayer warriors). Mijn vader bad samen met mij aan de telefoon en een uur later was de koorts verdwenen. Het kwam ook niet meer terug!
Het heeft nog een weekje geduurd voordat mijn zoontje echt hersteld was, maar het gebed markeerde de omkeerpunt van steeds zieker worden, naar langzaamaan weer beter worden. De verliezende strijd werd een winnende strijd. En dat is een wereld van verschil - door de kracht van gebed. Prijs God!

Een advies dat ik dikwijls gehoord heb is om een gebedsdagboek bij te houden. Simpel gezegd schrijf je daarin de datum waarop je voor iets bidt en waarvoor je gebeden hebt. Regelmatig lees je het door en als God een gebed verhoord, dan schrijf je achter het gebedspunt de datum dat God antwoord gaf. De mensen die mij hierover vertelden zeiden stuk voor stuk erg bemoedigd te zijn door hun gebedsdagboek omdat het zo'n getuigenis is van de kracht van gebed... van de Liefde van onze God.

Houden jullie een gebedsdagboek bij?

Er is een tijd voor alles - hoop op een kind

Gastblog van Gratia

Dit is een verhaal van een vriendin van een vriendin. Waargebeurd.

Prediker 3: 1-11…Er is een tijd voor alles.

Foto credit

Deze vrouw woonde 10 jaar in Nederland samen met haar man. Ze zijn christenen en baden tot God om een kindje, maar dat gebed werd in Nederland niet verhoord. Vanwege zijn werk moesten ze terug naar Japan juist in de tijd van de grote rampen die het land troffen. En ze kwamen te wonen in een gebied dat ongezond was geworden vanwege de ontsnapte kern energie. Vorig jaar raakte de vrouw eindelijk zwanger op haar 41ste. Mijn vriendin was erg bezorgd voor de gezondheid van moeder en kind en wij besloten samen te bidden voor een gezonde baby en bevalling. Een half jaar geleden werd de baby in goede gezondheid geboren. Het is een jongetje en zijn ouders gaven hem de naam Hoop. Deze week kreeg mijn vriendin een foto van hem. Het is een prachtige gezonde baby. De moeder schreef over hem:

"Er is een tijd voor alles. Onder makkelijke en veilige omstandigheden werd ik niet zwanger en dat was verdrietig. Maar nu, onder deze moeilijke omstandigheden hebben wij een zoon gekregen. Hij verspreidt hoop: Hoop op God, die gezonde baby’s ter wereld kan brengen in ongezonde situaties."

Samen hebben we God gedankt voor Hoop en dat hij en zijn ouders veel hoop mogen verspreiden in Japan.

Open om te ontvangen - objectles

Onlangs vertelde iemand mij deze geweldige illustratie.

Een man stond onder een waterval. Hij had dorst en hield een beker in het water. Maar hij hield zijn beker ondersteboven. Het water stortte in overvloed naar beneden, maar de man bleef dorstig want zijn beker bleef leeg.

De les:
God geeft ons zoveel. Hij is als een waterval dat op ons neerstort.
Hoe staan wij onder die waterval? Houden we onze kopjes ondersteboven, of de goede kant op?
Staan wij werkelijk open om te ontvangen wat God ons wil geven?

Hoe sta jij open voor wat God je wil geven?