Een groot verlangen naar afhankelijkheid van God

Hoe moeilijker het leven, hoe makkelijker het is om te leven in afhankelijkheid van God. Je moet wel. De omstandigheden van het leven zijn een gigantische stimulans en werpen je steeds opnieuw aan de voeten van God. Het is daar dat je keer op keer rust vindt, en kracht, en nieuwe moed. Het is daar dat je ten diepste Gods liefde ervaart, Zijn arm om je schouders, Zijn kracht die je draagt. Als je aan het einde van je eigen krachten komt, dan heb je de kans om God te ontmoeten met een intimiteit, een closeness die je onder normale omstandigheden niet kunt evenaren. 

Keer op keer hoor ik deze verhalen van zendingsmedewerkers. En zelf heb ik het ook zo ervaren, jaren geleden. Steeds opnieuw lees ik de verhalen over mensen in de vervolgde kerk. Over mensen in de oorlog. Over mensen in onvoorstelbare omstandigheden. Mensen die steeds aan het einde van hun eigen krachten komen, en daar God ontmoeten.

Mijn leven is op het moment van dit schrijven zo ontzettend makkelijk in vergelijking, zo comfortabel, zo onbezorgd.

Wie opziet naar God, kijkt neer op zijn problemen.

Vanochtend stond ik voor de spiegel en dacht ik na over de moeilijkheden in mijn leven, de brokken die ik in mijn maag rond draag, de zorgen die mij niet loslaten. Hoe langer ik naar mijn moeilijkheden keek, hoe groter en zorgelijker ze leken. Hoe moest ik die toch het hoofd bieden?
Een uur later zit ik op de bank en lees ik een nieuwsbrief van vrienden die als zendeling in Engeland werkzaam zijn. Over de kolossale problemen en zorgen waar ze soms voor staan en over Gods wonderlijke en creatieve oplossingen telkens weer. Het is zo moeilijk, maar ook zo vruchtbaar.
Ineens zie ik mijn eigen leven in een ander perspectief. Als God zulke grote problemen aan kan, als God mensen kan helpen, steunen en gebruiken door werkelijk onvoorstelbaar lijden en moeilijke omstandigheden... zal Hij dan niet ook voor mij en de mijne zorgen?

Ik voel mijn hart open gaan in een ongelooflijk verlangen naar God, naar Zijn nabijheid, Zijn kracht, Zijn aanwezigheid in mijn leven. Ik wil ook zo dicht bij Hem zijn.

Maar hoe, hoe kom ik daar? Of is God alleen intiem met mensen die het onmogelijke moeten verdragen? Nee! God is er voor ons allemaal. En het geheim is: afhankelijkheid.
Hoe meer ik leef in afhankelijkheid van God, hoe dichterbij God ik ben.

Afhankelijkheid van God leer je alleen door veel voor Zijn aangezicht te zijn. 

(Henk Binnendijk)

Is het werkelijk zo simpel? Niet de moeilijkheden van mijn leven of mijn eigen tekortkomingen, maar de mate waarin ik tijd voor Gods aangezicht leef, ben, kom, is bepalend voor de intimiteit van mijn relatie met Hem.

God heeft het weer even in perspectief gebracht. Hij zegt tegen mij: Kom bij mij en ik zal je rust geven.

Kom bij mij. 

God spreekt - maar ik wil het niet horen

God wil mij iets duidelijk maken. En ik wil er niet aan.

Ik wil niet want ik heb het al zo vaak geprobeerd en ben ook zo vaak weer terug gevallen. Ik heb ergens eigenlijk de moed opgegeven. Maar God lijkt mij niet aan mijn lot over te willen laten. Althans, nog niet. Elke dag spreekt Hij mij erop aan. En de boodschap die ik steeds hoor is duidelijk: Als je wilt leven moet je dit veranderen. Als je dat niet doet, zul je sterven.

Foto credit

Dat is best een heftige boodschap. Lijkt mij duidelijke zaak toch? Als het een kwestie is van leven of dood dan kies je toch voor leven? Ik bedoel, dat is toch zo voor de hand liggend dat het niet eens noemenswaardig is? Maar is dat wel zo? Want ik bemerk bij mezelf toch de weerstand. De gebaande bekende weg is zoveel makkelijker dan de strijd (weer) aangaan. Die strijd - daar zie ik zo ongelooflijk tegen op! En de angst om (opnieuw) te falen...
Duizend excuses heb ik, duizend redenen waarom dit niet de juiste tijd is, waarom God nog even moet wachten. Maar nu dit al weken doorgaat en de boodschappen van God steeds heftiger lijken te worden bekruipt mij toch langzamerhand een gevoel van angst. Want ik wil helemaal niet sterven. Dat is gewoon rebellie en gemakzucht die daar net sprak. Ik wil leven - en niet alleen leven, maar leven in de tegenwoordigheid van God.
God laat mij zien dat dit als een muur tussen ons in staat.

Hoe spreekt God mij aan? Een aantal voorbeelden:

Terwijl ik mij als kringleider bezin op de bijbelstudie lees ik:
1 Korintiërs 9:27 "Ik hard mezelf en oefen me in zelfbeheersing, want ik wil niet aan anderen de spelregels opleggen om uiteindelijk zelf te worden gediskwalificeerd."

In mijn stille tijd lees ik:
Deuteronomium 29: 18-19 "Mocht zo iemand bij het horen van de vervloekingen menen: Als ik mijn eigen koppige hart volg zal het me evengoed voor de wind gaan, en zichzelf daarmee geruststellen, dan zet hij alles wat hij is en heeft op het spel. Want de HEER zal het hem niet willen vergeven; de HEER zal zijn gekrenkte liefde wreken en al zijn woede tegen hem laten losbarsten. (...)"

En de volgende dag: 
Deuteronomium 30 11 "De geboden die ik u vandaag heb gegeven, zijn niet te zwaar voor u en liggen niet buiten uw bereik."

Deuteronomium 30:19 en 20 "Ik roep vandaag hemel en aarde als getuigen op: u staat voor de keuze tussen leven en dood, tussen zegen en vloek. Kies voor het leven, voor uw eigen toekomst en die van uw nakomelingen, door de HEER, uw God, lief te hebben, hem te gehoorzamen en hem toegedaan te blijven. Dan zult u lang blijven wonen in het land dat hij uw voorouders Abraham, Isaak en Jakob onder ede heeft beloofd."

Op Groot Nieuws Radio komt net een programma waarin dit onderwerp uitgebreid besproken wordt. Steen goede argumenten worden gegeven om van levenspatroon te veranderen.

Later die week in een heel ander radio programma hoor ik "Verslaafden willen altijd eerst orde op zaken stellen... en dan pas hulp gaan inroepen. Maar de waarheid is: ze krijgen de zaken niet op orde. Steeds opnieuw vervallen ze weer in het oude gedrag. Ze hebben die hulp juist nodig om eruit te komen. Maar daar is zo ontzettend veel moed voor nodig. Om toe te geven dat je een probleem hebt. En dat je het niet op orde krijgt."
Woorden die mij niet meer loslaten. Want het is een feit dat ook ik de zaken liever eerst op orde krijg voordat ik hulp inroep of überhaupt 'met de billen bloot' ga. En ik hoor God mij hierop wijzen en daarmee zeggen: Ik wil dat je niet langer wacht. Ik wil dat je hulp inroept.

Bevestiging
Net als Gideon geef ik met tegenzin toe aan Gods wil. En net als Gideon verlang ik bevestiging. Niet 1x, maar 2x of zelfs 3x! Tastbaar, onweerlegbaar. Niet omdat God niet duidelijk is, maar omdat ik in gevecht ben met mezelf. Een deel van mij wil niet horen wat Hij zegt. Dat deel wil het hoofd in het zand steken, de oren en ogen sluiten. Want ik weet dat het juiste doen niet eenvoudig zal zijn.

God voorziet

Gastblog van Gratia

Jaren hadden we in het buitenland gewoond. En toen we terug kwamen naar Nederland hadden we een huis nodig. Dat bleek helemaal niet eenvoudig. Maar God voorziet! Vrienden van ons vertelden dat zij met hun gezin voor tenminste 3 jaar naar het buitenland gingen. Zij boden ons hun huis aan voor die tijd. Wat een voorziening! Wat is God goed!

Maar hoe zouden we gaan wonen en waar na deze periode?

In die tijd was ik overspannen en kon weinig aan en mijn man werkte aan een nieuw project onder grote druk. We konden een kleinere flat van de gemeente huren, maar ik was er zo aan toe met ruimte, stilte en een tuin te wonen, dat we daar vanaf zagen.

Ik moest gaan zoeken.  Daar was ik aanvankelijk goed boos over. Ik mopperde tegen God: Ik kan dat niet en ik weet niets van zulke zaken. Toen zei God in mijn hart: Ik ben er toch! Oh ja. Spreuken 3: 5 en 6, ooit gememoriseerd, sprong mij te binnen.

 “Vertrouw op de HERE met je ganse hart en steun op je eigen inzicht niet.

   Ken Hem in al je wegen; dan zal Hij je paden rechtmaken.”

Maar Heer, zei ik, ik ben al zo onzeker. Ik probeer juist wat meer op mijn eigen inzicht te vertrouwen. Hoe bedoelt U dit?

Zegt Hij: Ik weet veel meer dan jij; Ik weet alles.

Ik ging aan de gang. Elke dag een paar uur tot mijn energie op was. Krantenberichten verzamelen en vergelijken. Op de kaart kijken waar wat is. Wat me wat leek op de fiets gaan bekijken. Als het me leuk leek ergens aanbellen en vragen of ik es binnen mocht kijken. En hoe kom je aan zo’n woning. Kortom, ik leerde de stad kennen en zijn procedures en wat meer mensen. Ik werd soms weer uitgenodigd terug te komen. Ik ging inzien hoe goed het me eigenlijk deed.

Ik merkte dat ik hoofdpijn kreeg in bepaalde buurten en dat mijn hart ging zingen als ik in andere buurten was.

Op een dag toen ik daar wat rondkeek kwam er een vrouw naar me toe. Ze vroeg of ik een huis zocht? Zou ik haar huis soms eens willen bekijken? Terwijl ik naar binnenliep en door de hal naar beneden de woonkamer en de tuin in keek WIST ik 'Dit is het huis. Zo’n huis wil ik' (heel ongewoon voor een onzeker type als ik). 

De vriendelijke mevrouw vertelde me wat ik moest doen om aan zo’n woning te komen en ik ging meteen aan de slag. MAAR het bleek onmogelijk voor ons om zo’n huis te kunnen huren vanwege ons onregelmatige inkomen. We konden bewijzen dat we altijd de huur op tijd hadden betaald; er waren mensen die financieel garant voor ons wilden staan…het hielp niet.

Toch wist ik zeker dat dit het huis en de buurt was waar we mochten wonen. Wat nu Heer?

De volgende morgen werd ik opgebeld door een vriendin: 'Gratia, je raadt nooit wat mij is overkomen. Vannacht heeft God tot me gesproken (ze had dat nooit eerder meegemaakt) en hij heeft mij gezegd, dat ik jou moet helpen. Maar ik weet niet waarmee.

Dus, waarmee kan ik je helpen?'

Ik vertelde haar over ons dilemma. 'Oh' , zei ze, 'Ik ken iemand die bij die firma werkt. Ik zal haar es bellen. Zij heeft ons drie jaar geleden ook zo fijn geholpen.'

Maar, die vriendin was getrouwd en van baan veranderd. Via, via kwam ze toch achter haar adres. Deze vriendin deed een goed woordje voor ons en toen moesten we weer contact opnemen met de firma. Nu werden er slechts eisen gesteld waaraan wij wel konden voldoen en zo werd geregeld dat wij wel in aanmerking konden komen voor zo'n huis!

En dus kregen wij een woning toegewezen. Maar die was wat donker qua ligging. God zei in mijn hart: 'Stel je niet op als begunstigde; je hebt ook rechten.' Dat was voor mij een nieuwe houding om aan te nemen. Dus ik belde op en vroeg of ze niet een dergelijke woning hadden op de zonzijde met meer licht. En ja, net die dag was er een vrij gekomen. Hij heeft een anderhalve meter bredere tuin en bijna de hele dag zon, omdat het een hoekwoning is. Goed onderhouden. In alle opzichten naar wens. Dank U Heer!

Wij betrokken het huis twee maanden later en voelden ons er onmiddellijk thuis. Het was ook nog es gelegen vlak bij goede vrienden van ons. 

Wat een ongelooflijk antwoord op gebed. God is een God, die naar zijn rijkdom heerlijk voorziet in al onze behoeften. Phil.4:19

The Touch of the Master's Hand

Dit is een werkelijk prachtig gedicht, geschreven door Myra 'Brooks' Welch. Er bleek nog geen vertaling van te zijn dus die heb ik samen met mijn moeder gemaakt. Lees ook het Engelse Origineel - dat is veel mooier qua gedicht!

Het was gehavend en bekrast

En de veilingmeester vond het

Nauwelijks de moeite waard

Veel tijd te verspillen aan de oude viool,

Maar hij hield hem op met een glimlach.

‘Wat bied u hiervoor mensen’, riep hij,

‘Wie begint het bieden voor mij?

Een dollar, een dollar. Dan twee! Slechts twee?

Twee dollar en wie maakt het drie?’

‘Drie dollar, eenmaal, drie dollar, tweemaal;

Gaat u voor drie…’ Maar nee,

Van achteraan  kwam een grijze man

Naar voren en pakte de strijkstok.

Hij veegde het stof van de oude viool,

En stemde de losgeraakte snaren.

Hij speelde een melodie zuiver en zoet,

Zo mooi als een engel zingt.

De muziek hield op en de veilingmeester,

Met een stem, laag en kalm,

Zei: ‘Wat biedt u nu op de oude viool?’

En hij hield hem omhoog met de strijkstok.

‘Duizend dollar en wie maakt het twee?

Twee duizend en wie biedt er drie?

Drie duizend, eenmaal, drie duizend, tweemaal,

Laatste kans en Verkocht’ zei hij.

De mensen juichten, maar sommigen riepen:

‘We begrijpen het niet helemaal.

Wat veranderde zijn waarde?’ Snel kwam het antwoord:

‘De aanraking van de Meester.’

En menig mens met zijn leven van de rails,

Gehavend en getekend door zonde,

Wordt goedkoop geveild aan een gedachteloze menigte;

Net als de oude viool.

Een ‘onwijze ruil’, een glas wijn,

Een spel – en hij reist weer verder.

Hij wordt ‘geboden’ eenmaal, ‘geboden’ tweemaal,

Hij is driemaal ‘geboden’ en bijna ‘verkocht’.

Maar de Meester komt en de dwaze menigte

Kan nooit helemaal begrijpen

De waarde van een ziel en de verandering die plaats vindt

Door de aanraking van de Meester.

PS: Een ‘onwijze ruil’ is kiezen voor iets dat in het hier en nu aantrekkelijk is, maar op de lange duur van weinig waarde zal blijken te zijn. In plaats van datgene te kiezen wat op de lange duur van veel meer waarde zal zijn, alleen nu zie je dat misschien nog niet.

Het gedicht: Engels en Nederlands naast elkaar

 Klik hier om het oorspronkelijke gedicht in het Engels te lezen, met daarnaast de Nederlandse vertaling (PDF).

Er is meer...!

The Visual Transit Authority heeft er een film van gemaakt. Totale duur: 15 minuten. ZEER de moeite waard om te bekijken.
Bekijk hier deel 1
Bekijk hier deel 2
(Als de links niet meer werken, google dan op 'The touch of the masters hand full movie')

Er is ook een lied van gemaakt.
Beluister hier het lied zoals die door Wayne Watson gezongen wordt.

Tot slot nog een idee voor je kring!

Met onze kring hebben we het gedicht gelezen en de film bekeken. Toen kreeg iedereen de opdracht om na te denken over hoe God zijn/ haar leven aangeraakt en veranderd had en dat op een schilderij vast te leggen. Na 30 minuten mocht iedereen zijn/ haar verhaal delen met de rest. Wat een prachtige getuigenissen over de wijze waarop God in levens werkt!

Hoe heeft God jouw leven aangeraakt en veranderd?

Nelson Mandela's woorden

In memoriam van een man die een diepe impact op de wereld heeft gehad, die veel mensen geraakt heeft. 
Hoe beter dan met zijn eigen woorden... een gedicht dat mij diep raakt.  

Als de zon

Onze diepste angst,

is niet dat we onmachtig zouden zijn.

Onze diepste angst betreft juist

onze niet te meten kracht.

Niet de duisternis, maar het licht in ons

is wat we het meeste vrezen.

We vragen onszelf af:

Wie ben ik wel om mezelf briljant, schitterend, begaafd, geweldig te achten.

Maar waarom zou je dat niet zijn.

Je bent een kind van God.

Je dient de wereld niet

door jezelf klein te houden.

Er wordt geen licht verspreid,

als de mensen om je heen,

hun zekerheid ontlenen aan jouw kleinheid.

We zijn bestemd om te stralen,

zoals kinderen dat doen.

We zijn geboren om de glorie Gods die in ons is

te openbaren.

Die glorie is niet slechts in enkelen,

maar in ieder mens aanwezig.

En als we ons licht laten schijnen,

schept dat voor de ander

de mogelijkheid hetzelfde te doen.

Als we van onze diepste angst bevrijd zijn,

zal alleen al onze nabijheid

anderen bevrijden.

Nelson Mandela

Er is een tijd voor alles - hoop op een kind

Gastblog van Gratia

Dit is een verhaal van een vriendin van een vriendin. Waargebeurd.

Prediker 3: 1-11…Er is een tijd voor alles.

Foto credit

Deze vrouw woonde 10 jaar in Nederland samen met haar man. Ze zijn christenen en baden tot God om een kindje, maar dat gebed werd in Nederland niet verhoord. Vanwege zijn werk moesten ze terug naar Japan juist in de tijd van de grote rampen die het land troffen. En ze kwamen te wonen in een gebied dat ongezond was geworden vanwege de ontsnapte kern energie. Vorig jaar raakte de vrouw eindelijk zwanger op haar 41ste. Mijn vriendin was erg bezorgd voor de gezondheid van moeder en kind en wij besloten samen te bidden voor een gezonde baby en bevalling. Een half jaar geleden werd de baby in goede gezondheid geboren. Het is een jongetje en zijn ouders gaven hem de naam Hoop. Deze week kreeg mijn vriendin een foto van hem. Het is een prachtige gezonde baby. De moeder schreef over hem:

"Er is een tijd voor alles. Onder makkelijke en veilige omstandigheden werd ik niet zwanger en dat was verdrietig. Maar nu, onder deze moeilijke omstandigheden hebben wij een zoon gekregen. Hij verspreidt hoop: Hoop op God, die gezonde baby’s ter wereld kan brengen in ongezonde situaties."

Samen hebben we God gedankt voor Hoop en dat hij en zijn ouders veel hoop mogen verspreiden in Japan.

God ervaren in het dagelijks leven

Mensen ervaren God's betrokkenheid en aanwezigheid in hun leven op verschillende manieren. Sommigen raakt God door muziek, anderen door een schilderij, of een beeld, weer anderen door een tekst of citaat of woord.

Een moeder vertelde mij hoe haar zoon (6jr) moeite had met bidden tot ze samen zingend gingen bidden. Toen ging het gebed voor hem leven. Zijn gebed is veel persoonlijker geworden. Via de muziek komt hij bij zijn hart en kan hij dat met God delen. En hij ervaart dat God voor hem een luisterend oor is waar hij al zijn ervaringen, emoties en indrukken bij kwijt kan. Is dat niet prachtig?

Een andere moeder vertelde mij dat zij God ervaart doordat hij tot haar spreekt in haar hart. Ze zegt: "Ik heb geleerd daarnaar te luisteren. Al doende heb ik Zijn stem leren onderscheiden. Ik heb gemerkt dat als Hij spreekt ik dat zeker weet, omdat er tegelijkertijd genade is om te doen wat hij zegt."

Soms legt God een boodschap op ons hart. En andere keren brengt Hij ons een bijbeltekst in gedachten. God kan zelfs een tijdschrift artikel, een preek, gesprek of facebook bericht gebruiken om ons hart aan te spreken.
Sommige mensen krijgen visioenen of dromen. En weer anderen opent God heel even de ogen als ze naar iets heel gewoons in het leven kijken en is het alsof ze heel even door de ogen van God mochten kijken.

God's betrokkenheid en aanwezigheid in ons leven is dikwijls iets wat we moeten leren zien. Het is iets waar we oog voor moeten krijgen. Dat vraagt oefening, maar vooral bewustwording.

Verschillende mensen die ik ken houden een gebedsdagboekje bij. Daarin schrijven ze op wanneer ze God om iets vroegen en als God hun gebed heeft verhoord schrijven ze dat ook op. Heel geloofsversterkend!
Anderen houden een gebedsdagboekje bij waarin ze schrijven wat God tegen hen zegt en wat dat voor hen betekent.
Recentelijk ben ik zelf begonnen met een dagboekje: God's betrokkenheid in mijn dagelijks leven. Ik schrijf daarin op hoe ik God ervaar en leer kennen, gewoon in de dagelijkse beslommeringen. Het helpt mij om bewust te worden van Zijn tegenwoordigheid in mijn leven. Het bemoedigd mij om steeds meer van Hem te zien in mijn leven en het is fijn om Hem te kunnen bedanken daarvoor.

Mensen zien God in de pracht van de natuur, in het wonder van een klein babytje, in de mysterie van het mens-zijn. Meer dan 7 miljard mensen op aarde - allemaal anders, allemaal uniek en allemaal in het evenbeeld van God gemaakt. Wat zegt dat over God?!

Sommigen ervaren God door de getuigenissen van anderen - groot of klein - even mochten ze samen met de ander op lopen en God's hand zien en ervaren door het leven van een ander, door de ogen van die ander.

God is zo oneindig creatief in hoe Hij zich aan ons bekend maakt... als wij ervoor open staan. Zijn doel is dat wij Hem beter leren kennen en ons door Hem gekend weten. Hoe beter ik God ken, hoe makkelijker het is om Hem te vertrouwen als Hij mij richting geeft aan mijn leven.

Hoe ervaar je God in je dagelijks leven? Deel het met ons op Facebook of laat een reactie achter!

God ervaren in het dagelijks leven series

We geloven in God. We gaan naar de kerk. We zingen, bidden en lezen in de Bijbel. Maar ervaren we God ook in ons dagelijks leven? Maakt Hij ook deel uit van de saaie dag tot dag routine dingen, Maandag tot Zaterdag? En zo ja, in welke mate zijn we ons er dan van bewust?

Foto credit

Gedurende de dag zijn er vaak momenten dat ik even een schietgebedje om een en ander doe. Even kort een gesprekje met God. Soms stel ik een vraag en vaak krijg ik ook antwoord. Maar omdat het om zulke kleine dingen gaat en omdat er zo ontzettend veel andere dingen zijn die mijn aandacht vragen, neem ik amper de tijd om 'dank U wel' te zeggen, laat staan dat ik er even bij stil sta.

God doet zoveel voor mij en ik ben mij daar heel vaak niet eens van bewust!

Voor mij persoonlijk geldt dat ik God moet leren zien in mijn dagelijks leven. Hij is er, maar Hij houdt Zich bescheiden op de achtergrond tot ik Hem de ruimte geef om op de voorgrond te komen. Bewust worden van Zijn Aanwezigheid in mijn doen en laten, is een stap in Hem die ruimte te geven.

Verder geloof ik dat wij, als ouders, niet alleen de taak hebben onze kinderen over God en de Bijbel te leren (indoctrinatie en informatie), maar ook om hun harten te begeleiden en in te wijden in het geloof door hun deelgenoten te maken van onze persoonlijke ervaringen en belevenissen.

Wij geven hen als het ware de gelegenheid om even door onze bril te kijken naar een leven met de Heer. 
Ook ik leer daar van - als anderen christenen mij een blik gunnen door hun bril naar even leven met de Heer. Wat een ongelooflijke zegen om elkaar zo te kunnen bemoedigen en sterken in ons geloof in Jezus Christus.

God legt dit jaar het verlangen in mijn hart om Hem te leren herkennen en erkennen voor hoe Hij betrokken is in mijn leven van dag tot dag, moment tot moment, in de grote, maar vooral de hele kleine dingen. En Hem voor die dingen eer te brengen - door Hem te danken en Hem groot te maken daar waar mijn kinderen het horen.

En zo komt deze series tot stand. Gewoon, wat eenvoudige verhalen van hoe ik - of anderen die ik spreek en wiens verhalen ik mag delen - God ervaren in het dagelijks leven. Want ook wij moeten God leren 'zien'.

Doe je mee?
Dat kan op de Facebook Pagina: Jesus in Every Day. Of door een reactie achter te laten. Je kunt ook mailen naar info ed geloofsopvoeding punt net.

Hoe ervaar jij God in je dagelijks leven?

Wil je meer lezen:
How to connect with God in everyday modern life (blog bericht)
Seeing God in Everyday Life (blog bericht)
Evangelize, not Indoctrinate (blog bericht)